** مــرا امـام انــس و جــان گفته اند **
                                                 ** مـهـدي صاحب الزّمان(عج) گفته اند **

                ** مـن پـسـر شــيـرخـدا،مــهــدي ام **
                                                 ** وارث خـون شـهــداء،مــهــدي ام **

                ** خـون خـدا،جــدّ نـکـوي من است **
                                                 ** حضرت عباس(ع) عموي من است **

                ** عــمـوي مـن کـرامـت دائـم اسـت **
                                                 ** عــمـوي مـن مـاه بني هاشم است **

                ** عـمـوي مـن بـاب مـراد همه ست **
                                                 ** عـمـوي مـن،عزيز فـاطمه(س) ست **

                ** عـمـوي من،حـسـين(ع) را يار بود **
                                                 ** حـامـي و ســقـّـا و عـلـمــدار بود **

                ** عــمــوي مـن بـا هـمـه آقــايـيـش **
                                                 ** هـمـيـشـه بـالـيـده بـه سـقّـايـيـش **

                ** عـمـوي من باغ گل عـلـقـمـه ست **
                                                ** عـمـوي سادات بـنـي فـاطـمه ست **

                ** عـمـوي مـن که بـوده قـلبش کباب **
                                                ** عکس سکينه(س) ديده در موج آب **

                ** عـمـوي من،تـشـنه ز دريـا گذشت **
                                                ** تـشـنـه ز دريـا نـه،ز دنـيـا گذشت **

"يا صاحب الزّمان عجّل ظهورک"

انشاءاله که خود اقا اباالفضل

برگه غلامی همون را امضاءکنه

حق می داند در بهداری

قرب حسین دردها را

بیشتر عباس درما ن

می کند

آب در دست و نخوردن عاشقيست آب را لب تشنه بردن عاشقيست

دامن علقمه را باغ گل ياس يكي است

سير ابجد كردم و ديدم به حساب   

نام زيباي اباصالح و عباسي يكي است                         

   من از دروازه محشر نترسم

اگرعباس دستم را بگيرد

چهره اش گلگون شد و گفت: آيا عباس ابن علي را ديده اي ؟

هر کس که حب عباس در دل دارد تا نام او را می شنود اشک در چشمانش حلقه میزند

ما در سر خود عشق تو داریم عباس

از شرم لبان تشنه ات ،آب شدیم 

نيستم لايق کنم مدح و ثنايت يا ابو الفضل

                                   از ازل مدح تو را گفته خدايت يا ابو الفضل

اي که خورشيد لقايت کرده عالم را منور

                                 ذره کي بتوان کند وصف ثنايت يا ابو الفضل

مصطفي را جان نثاري مرتضي را يادگاري

                               جان من جان جهان بادا فدايت يا ابو الفضل

   بابا مگر اربابت باب الحوائج نيست؟!

سلالة السادات جناب آقاي سيدعلي صفوي كاشاني، مداحل اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام از جناب آقاي هاروني نقل كرد كه گفتند:

يكي از عزيزان سقاي هيئتي كه در ايام محرم (عاشورا) دور مي‌زد و آب به دست بچه‌ها مي‌داد، نقل مي‌كند خدا يك پسر به من داد كه يازده سال فلج بود. يكي از شبها كه مقارن با شب تاسوعا بود وقتي مي‌خواستم از خانه بيرون بيايم، مشك آب روي دوشم بود؛ يكدفعه ديدم پسرم صدا زد: بابا كجا مي‌رودي؟ گفتم: عزيزم، امشب شب تاسوعاست و من در هيئت سمت سقايي دارم؛ بايد بروم آب به دست هيئتيها بدهم. گفت: بابا، در اين مدت عمري كه از خدا گرفتم، يك بار مرا با خودت به هيئت نبرده‌اي. بابا، مگر اربابت باب الحوائج نيست؟ مرا با خودت امشب بين هيئتيها ببر و شفاي مرا از خدا بخواه و شفاي مرا از اربابت بگيرد.

مي‌گويد: خيلي پريشان شدم. مشك آب را روي يك دوشم، و عزيز فلجم را هم روي دوش ديگرم گذاشتم و از خانه بيرون آمدم. زماني كه هيئت مي‌خواست حركت كند، جلوي هيئت ايستادم و گفتم هيئتها بايستيد! امشب پسرم جمله‌اي را به من گفته كه دلم را سوزانده است اگر امشب اربابم بچه‌ام را شفا داد كه داد، والا فردا مي‌آيم وسط هيئتها اين مشك آب را پاره مي‌كنم و سمت سقايي حضرت ابالفضل العباس عليه السلام را كنار مي‌گذارم اين را گفتم و هيئت حركت كرد.

نيمه‌هاي شب بود هيئت عزاداريشان تمام شد، ديدم خبري نشد. پريشان و منقلب بودم، گفتم: خدايا، اين چه حرفي بود كه من زدم؟ شايد خودشان دوست دارند بچه‌ام را به اين حال ببينم، شايد مصلحت خدا بر اين است. با خود گفتم: ديگر حرفي است كه زده‌ام، اگر عملي نشد فردا مشك را پاره مي‌كنم. آمدم منزل وارد حجره شديم و نشستيم. هم من گريه مي‌كردم و هم پسرم گريه مي‌كرد.

مي‌گويد: گريه بسيار كردم، يكدفعه پسرم صدا زد : بابا، بس از ديگر، بلند شو بابا! بابا، اگر دلت را سوزاندم من را ببخش بابا! بابا، هر چه رضاي خدا باشد من هم راضيم!

من از حجره بلند شده، بيرون آمدم و رفتم اتاق بقلي نشستم. ولي مگر آرام داشتم؟! مستمرا گريه مي‌كردم تا اينكه خواب چشمان من را فرا گرفت در آن هنگام ناگهان شنيدم كه پسرم مرا صدا مي‌زند و مي‌گويد: بابا، بيا اربابت كمكم كرد. بابا، بيا اربابت مرا شفا داد. بابا.

آمدم در را باز كردم، ديدم پسرم با پاي خودش آمده است. گفتم : عزيزم، چه شد؟! صدا زد: بابا، وقتي تو از اتاق بيرون رفتي، داشتم گريه ميكردم كه يك دفعه اتاق روشن شد ديدم يك نفر كنار من ايستاده به من مي‌گويد بلند شود! گفتم : نمي‌توانم برخيزم. گفت: يك بار بگو يا اباالفضل و بلند شو! بابا، يك بار گفتم يا اباالفضل و بلند شدم،‌ بابا. بابا، ببين اربابت نااميدم نكرد و شفايم داد! ناقل داستان مي‌گويد: پسرم را بلند كرده، به دوش گرفتم و از خانه بيرون آمدم، در حاليكه با صداي بلند مي‌گفتم : اي هيئتها بياييد ببينيد عباس عليه السلام بي‌وفا نيست، بچه‌ام را شفا داد!

همه اسمها يک طرف اسم ابالفضل يک طرف همه چشمها يک طرف چشم ابالفضل يک طرف همه هستی يک طرف هست ابالفضل يک طرف همه دستها يک طرف دست ابالفضل يک طرف همه عشقها يک طرف عشق ابالفضل يک طرف همه دلها يک طرف دلبر مولا يک طرف همه اشکها يک طرف اشک ابالفضل يک طرف همه مشکها يک طرف مشک ابالفضل يک طرف