القاب ديگری مانند : رضی و متقی نيز داشته ، ولی تقی از همه معروفتر
مي باشد .

 مادر گرامي اش سبيکه يا خيزران است که اين دو نام در تاريخ زندگی آن
حضرت ثبت است .

 امام محمد تقی (ع ) هنگام وفات پدر 8 ساله بود .

پس از شهادت جانگداز حضرت رضا عليه السلام در اواخر ماه صفر سال 203ه
مقام امامت به فرزند ارجمندش حضرت جوادالأئمه (ع ) انتقال يافت .

مأمون خليفه عباسی که همچون ساير خلفای  بنی عباس از پيشرفت معنوی و
نفوذ باطنی امامان معصوم و گسترش فضايل آنها در بين مردم هراس داشت ، سعی 
کرد ابن الرضا را تحت مراقبت خاص خويش قرار دهد .
" از اينجا بود که مأمون نخستين کاری که کرد ، دختر خويش ام الفضل را به
ازدواج حضرت امام جواد (ع ) درآورد ، تا مراقبی  دايمی و از درون خانه ، بر
امام گمارده باشد . رنجهای دايمی که امام جواد (ع ) از ناحيه اين مأمور خانگی 
برده است ، در تاريخ معروف است " .

زنان و فرزندان حضرت جواد (ع )
زن حضرت جواد (ع ) ام الفضل دختر مأمون بود . حضرت جواد (ع ) از ام
الفضل فرزندی نداشت . حضرت امام محمد تقی زوجه ديگری مشهور به ام ولد و به
نام سمانه مغربيه داشته است . فرزندان آن حضرت را 4 پسر و 4 دختر نوشته اند
بدين شرح :
1 - حضرت ابوالحسن امام علی النقی ( هادی )
2 - ابواحمد موسی مبرقع
3 - ابواحمد حسين
4 - ابوموسی عمران
5 - فاطمه
6 - خديجه
7 - ام کلثوم
8 - حکيمه
حضرت جواد (ع ) مانند جده اش فاطمه زهرا زندگانی کوتاه و عمری سراسر
رنج و مظلوميت داشت . بدخواهان نگذاشتند اين مشعل نورانی نورافشانی کند .
امام نهم ما در آخر ماه ذيقعده سال 220ه . به سرای جاويدان شتافت . قبر
مطهرش در کاظميه يا کاظمين است ، عقب قبر منور جدش حضرت موسی بن جعفر (ع )
زيارتگاه شيعيان و دوستداران است .

 

زيارتنامه حضرت امام محمد تقی جوادالأئمه (ع )                  درود بر تو ای ولی خدا درود بر تو ای حجت خدا درود بر تو ای نور خدا در تاريکيهای زمين درود بر تو ای فرزند رسول خدا درود بر تو و بر پدران تو درود بر تو و بر فرزندان تو درود بر تو و بر دوستان تو گواهم به اينکه تو به راستی به پا داشتی نماز را و اداء کردی زکوة را و امر به معروف نمودی و نهی از منکر نمودی و تلاوت کردی قرآن را آنچه سزاوار آن بود و جهاد کردی در راه خدا حق جهاد را و صبر کردی بر آزار مردم در زمينه او تا آخر عمرت آدم تو را زيارت کنان و شناسا به حق تو و دوستار دوستانت و دشمنم با دشمنانت شفيع من باش نزد پروردگارت رحم کن بر آنکه بد کرده و دست به جرم زده و بيچاره شده و اعتراف کرده اگر من بد بنده ای هستم پس تو چه پروردگار خوبی هستی بزرگ است گناه از بنده ات پس بايد خوب باشد گذشت از نزد تو ای کريم

                       خجسته زاد روز شكافنده دانش ها ،

          امام محمد باقر(ع)       

           بر تمامى حق جويان و حق خواهان مبارك باد.00 

   تولد حضرت باقر ( ع ) در روز جمعه سوم ماه صفر سال 57 هجرى

     در مدينه جانگداز كربلا همراه پدر و در كنار جدش حضرت سيدالشهداء

      كودكى بود كه به چهارمين بهار زندگيش نزديك ميشد .

      دوران امامت امام محمد باقر ( ع ) از سال 95 هجرى كه

      سال درگذشت امام زين العابدين ( ع ) است آغاز شد

      و تا سال 114 ه . يعنى مدت 19 سال و چند ماه ادامه داشته است

         فرزندان آن حضرت را هفت نفر نوشته اند :

      ابوعبدالله جعفر بن محمد الصادق ( ع ) و عبدالله 

      كه مادرشان ام فروه دختر قاسم بن محمد بن ابى بكر بود .

      ابراهيم و عبيدالله كه از ام حكيم بودند و هر دو در زمان

      حيات پدر بزرگوارشان وفات كردند .

      على و زينب و ام سلمه كه از ام ولد بودند .

    لقب آن حضرت باقر يا باقرالعلوم است ,بدين جهت كه :

  درياى دانش را شكافت و اسرار علوم را آشكارا ساخت .

   القاب ديگرى مانند شاكر و صابر و هادى نيز براى

      آن حضرت ذكر كردهاند كه هريك بازگوينده صفتى

        از صفات آن امام بزرگوار بوده است .

     كنيه امام ابوجعفر بود .

     مادرش فاطمه دختر امام حسن مجتبى ( ع )است .

     بنابراين نسبت آن حضرت از طرف مادر به سبط اكبر

     حضرت امام حسن ( ع )و از سوى پدر به امام حسين ( ع ) ميرسيد .

        پدرش حضرت سيدالساجدين , امام زين العابدين , على بن الحسين ( ع ) است

                         چرا آن حضرت را باقر لقب داده بودند؟

در فصول المهمة آمده است: آن حضرت را بدين لقب مى‏خواندند

زيرا علوم را مى‏شكافت و باز مى‏كرد. در صحاح آمده است:

 «تبقر، يعنى توسع در علم‏». و در قاموس گفته شده است:

 محمد بن على بن حسين را باقر مى‏خواندند چون در علم تبحر داشت.

 در لسان العرب نيز ذكر شده است: آن حضرت را باقر مى‏خواندند

 چرا كه علم را مى‏شكافت و به اصل آن پى مى‏برد و فروع علم

را از آن استنباط مى‏كرد و دامنه علوم را مى‏شكافت و وسعت مى‏داد.

 ابن حجر در صواعق مى‏نويسد: «او را باقر مى‏خواندند

 و اين كلمه از«بقر الارض‏»اخذ شده است، يعنى آنكه زمين را مى‏شكافد

و مكنونات آن را آشكار مى‏كند. زيرا او نيز گنجينه‏هاى

 نهانى معارف و حقايق احكام و حكمتها و لطايف را كه

جز از ديد كوته نظران و ناپاكان پنهان نبود، آشكار مى‏كرد. »

از اين رو درباره وى گفته مى‏شد كه آن حضرت شكافنده علم

 و جامع آن و نيز آشكار كننده و بالا برنده علم و دانش است.

 در تذكرة الخواص نيز آمده است: او را باقر لقب داده بودند

 زيرا در اثر سجده‏هاى فراوان، پيشانى‏اش شكاف برداشته بود.

برخى هم گويند چون آن حضرت از دانش بسيار برخوردار بود

 او را باقر مى‏خواندند. آنگاه به نقل سخن جوهرى در صحاح مى‏پردازد.

شيخ صدوق در علل الشرايع به نقل از عمرو بن شمر آورده است:

 از حابر جعفى پرسيدم چرا به امام پنجم، باقر مى‏گفتند؟گفت:

 «چون علم را مى‏شكافت و اسرار آن را آشكار مى‏كرد».

در مناقب ابن شهر آشوب نوشته شده است: گفته‏اند

 براى هيچ يك از فرزندان حسن و حسين (ع) اين اندازه از علوم،

از قبيل تفسير و كلام و فتوا و احكام و حلال و حرام فراهم نشد

 كه براى امام باقر (ع) . محمد بن مسلم نقل كرده است

 كه از آن حضرت سى هزار حديث پرسش كردم.